آمریکایی هایی که بین سال های ۱۹۷۷ و ۱۹۹۴ متولد شده اند بیشترین بخش از جوانان و نیز گونه گون ترین نسل از نظر نژادی را در تاریخ ایالات متحده تشکیل می دهند. آنها همزمان با تلاش برای تغییر دنیای خود، به قهرمانان حقوق مدنی نسل های پیش از خود می نگرند.

دانل بایرد، ۳۴ ساله، نیویورک، بنیانگذار بلاک پاور، قهرمان او: دایان ناش

عکس هایی از دانل بایرد و دایان ناش (عکس اهدایی/ آسوشیتدپرس)
(عکس اهدایی/ آسوشیتدپرس)

بلاک پاور و شرکای این شرکت طرح های مربوط به صرفه جویی در مصرف انرژی در تجارت های کوچک، کلیساها و مدارس در حومه شهرها را ارتقاء داده و در آنها سرمایه گذاری می کنند. فعالیت تجاری غیر انتفاعی تازه آغاز شده ما، کارگران محلی را برای مقاوم سازی ساختمان ها استخدام می کنند.

دایان ناش برای مدت ۱۸ ماه با همکاری کشیش جیمز لاوسون و دیگر دانشجویان دانشگاه در کمیته هماهنگ کننده دانشجویی برای فرا گرفتن این که چگونه عدم توسل به خشونت می تواند وضعیت خشونت آمیز تفکیک نژادی را خنثی سازد به مطالعه سیاست عدم خشونت گاندی پرداخت. او از حاضر شدن در برابر قضات محلی خودداری کرد و در حالیکه باردار بود داوطلبانه به زندانی در آلاباما رفت. او برای پایبند بودن به اصولی که به آنها معتقد بود، زندگی خود را به خطر انداخت تا قوانین جیم کرو را که تفکیک نژادی را حفظ می کرد از میان ببرد.

نسل ما می تواند از بی پروایی و نبوغ راهبردی دایان ناش برای نیل به نتایج بزرگ درس بگیرد. من امیدوارم که همزمان با کمک به مردم برای حل مشکلات بیکاری زیاد و تغییرات آب و هوا از زندگی او درس بگیرم.

دانا بالگر، ۲۳ ساله، میسوری، از بنیاگذاران “قانون فصل نهم را بشناسید”، قهرمان حقوق مدنی او: رُزا پارکس

عکس های نزدیک از دانا بالگر و رُزا پارکس (عکس اهدایی/ آسوشیتدپرس)
(عکس اهدایی/ آسوشیتدپرس)

من از سازمان دهندگان کارزار “قانون فصل نهم را بشناسید” هستم، کارزاری برای آموزش به دانش آموزان سراسر کشور درباره این که حق آنها است که به دور از خشونت و آزار جنسی بر اساس اصلاحیه قانونی معروف به فصل نهم به مدرسه بروند.

رُزا پارکس به خاطر امتناع از واگذاری صندلی خود به یک مرد سفید پوست شهرت یافت، اما قبل از اینکه این کار را انجام دهد، برای سال ها در فعالیت های مبارزه با خشونت جنسیتی شرکت داشت، و به مستند ساختن شهادت زنان سیاهپوست که قربانی مردان سفیدپوست شده بودند می پرداخت.

پارکس بسیار تندروتر از شخصیتی بود که من در دبیرستان درباره آن خوانده بودم. او جسارت نقد هنجارهای پذیرفته شده اجتماعی را داشت و آنچه را به ظاهر غیر ممکن می نمود به نقد می کشید. او می دانست که صاحبان قدرت بدون اینکه از آنها خواسته شود به هیچ مسئله ای پاسخ نمی دهند – و همه ما که امروز سعی در ایجاد تغییر داریم باید این موضوع را به خاطر داشته باشیم.

زیم اُگواچاکو، ۲۶ ساله، کالیفرنیا، بنیانگذار سفر سیاهپوستان، قهرمان او: چارلز نبلت

عکس های نزدیک از زیم اُگواچاکو و چارلز نبلت (عکس اهدایی/ آسوشیتدپرس)
(عکس اهدایی/ آسوشیتدپرس)

در سال ۲۰۰۹، من به عنوان دانشجو در دانشگاه کارولینای شمالی-گرینزبورو، ایگنایت گرینزبورو را برای کمک به گشایش مرکز و موزه بین المللی حقوق مدنی گرینزبورو تاسیس کردم.

من به تازگی پروژه دیگری را به نام سفر سیاهپوستان برای کمک به سفر جوانان رنگین پوست بیشتری به خارج از کشور آغاز کردم.

من چارلز نبلت، رهبر کمیته هماهنگ کننده دانشجویی عدم توسل به خشونت را که در گرینزبورو، جایی که من در آنجا به مدرسه می رفتم، پشت پیشخوان رستورانی که “فقط مخصوص سفیدپوستان” بود نشست، ستایش می کنم. او منتظر اجازه هیچ کس برای تغییر جهان نماند. او در برابر بی عدالتی، بدون ترس و بدون تزلزل، به پاخاست و این کار او الهام بخش من برای ادامه مبارزه با بی عدالتی است.

رحیم واشنگتن، ۱۹ ساله، اوهایو، قهرمان او: باب موزیس

عکس های نزدیک از رحیم واشنگتن و باب موزیس، پیشگام حقوق مدنی (عکس اهدایی/ آسوشیتدپرس)
(عکس اهدایی/ آسوشیتدپرس)

من در دبیرستان با پروژه جبر آشنان شدم که به آموزش جبر به شیوه ای جدید می پردازد. (یکبار، ما به مرکز شهر رفتیم و از چشم اندازهای آن عکس گرفتیم و از آنها برای مطالعه مفاهیم ریاضی استفاده کردیم.) آموزگاران به من کمک کردند تا بتوانم به دانشگاه بروم، و من تصمیم دشواری برای کنار گذاشتن فوتبال برای تمرکز بر درس خواندن گرفتم. من برای پنج سال به عنوان معلم خصوصی و به عنوان بخشی از پروژه جوانان، به تدریس دانش آموزان مدرسه ابتدایی پرداختم.

من به باب موزیس، که پروژه جبر را آغاز کرد احترام می گذارم. در طی دهه ۱۹۶۰، او رهبر کمیته هماهنگ کننده دانشجویی بدون توسل به خشونت بود و به سیاهپوستان برای ثبت نام در انتخابات در جنوب کمک می کرد. من نیز می خواهم مانند او به جامعه و مردم خودم کمک کنم. موزیس حقوق تحصیلی را با حقوق مدنی در یک راستا تبیین نمود. تمام آمریکایی ها شایسته برخورداری از امکانات تحصیل هستند، و او به این دلیل شایسته احترام بسیاری است.

اریکا دوتلی، ۲۸ ساله، نیویورک، وکیل منافع عمومی، قهرمان حقوق مدنی او: شرلی چیشولم

عکس های نزدیک از اریکا دوتلی و شرلی چیشولم، پیشگام حقوق مدنی (عکس اهدایی/ آسوشیتدپرس)
(عکس اهدایی/ آسوشیتدپرس)

اطمینان از اینکه همه دسترسی برابر به نظام قضایی دارند کاملا برای حفاظت از آسیب پذیرترین شهروندان ضرورت دارد. این مسئله به آمریکایی ها برای رسیدگی به شکایات خود در دادگاه کمک خواهد کرد.

من از بسیاری از چهره های سرشناس حقوق مدنی و فعالان الهام گرفته ام، اما شرلی چیشولم فقید را که از نمایندگان زن کنگره برای هفت دوره بود، انتخاب می کنم. او باهوش و مشتاق بود و راه را برای زنان سیاهپوست به منظور ایفای نقشی مهم در سیاست (در ایالت زادگاه مان در نیویورک) هموار کرد. زندگی چیشولم همزمان با تلاش من برای دست یافتن به اهداف شخصی ام در مبارزه برای دست یافتن به حقوق مدنی الهام بخش من بود.

مایا تامپسون، ۲۳ ساله، مریلند، انترن، کتابخانه کنگره، قهرمان او: سیمیون بوکر

عکس های نزدیک از مایا تامپسون و سیمیون بوکر، پیشگام حقوق مدنی (عکس اهدایی/ آسوشیتدپرس)
(عکس اهدایی/ آسوشیتدپرس)

من رئیس انجمن ملی حمایت از رنگین پوستان  (NAACP)دبیرستانم بودم و در دانشگاه، تمرکز من بر مطالعات آفریقایی بود. من اکنون در زمینه مجموعه صداهای های حقوق مدنی در کتابخانه کنگره فعالیت می کنم، و نوشته های مربوط به تفکیک نژادی در طی دوره جنبش حقوق مدنی را سازماندهی می کنم. کسانی که شاهد این دوره از تاریخ بوده اند، باید داستان های خود را برای تصیح اشتباهات و کمک به نسل های آینده به اشتراک بگذارند.

من از سیمیون بوکور الهام گرفته ام که اگر شجاعت بیان داستان های خود را که در مجله جِت منتشر شد نداشت، این داستان ها از بین رفته بودند. او این خطر را پذیرفت زیرا بر اهمیت رویدادهای صورت گرفته واقف بود. او قتل نوجوان سیاهپوستی را به نام اِمِت تیل گزارش کرد، و نیز داستان و عکس های از بدن تیل که با ارائه آنها دنیا را نسبت به شرارت هایی که برای بسیاری ناشناخته مانده بود بیدار کرد.

اخیرا، من افتخار دیدار با آقای بوکر را داشتم. او درباره خطرهایی که دهه ها پیش با آنها مواجه بود صحبت کرد، اما از این گفته او شگفت زده شدم که او نمی دانست که، به عنوان یک سیاهپوست، می تواند در هنگام کار کردن غذا بخورد، چون نمی توانست در بسیاری مکان ها به فروشگاه یا رستوران برود. ما باید آنچه را که بدیهی فرض می کنیم ارج بنهیم، و ما همچنان باید به خاطر اجرای عدالت برای کسانی که به حاشیه رانده شده اند مبارزه کنیم.

[یادداشت سردبیر: این مقاله از نشریه الکترونیکی آمریکا، گرامیداشت تاریخ و پیشرفت آمریکاییان آفریقایی تبار برگرفته شده است.]