بیچاره پشه مستحق دلسوزی است. آن را به خاطر شایع کردن بیماری های مصیبت باری مانند مالاریا، تب دانگ و ویروس چیکونگونیا ملامت می کنند، در حالیکه باکتری ها و انگل ها هستند که در واقع موجب بروز بیماری ها می شوند. عوامل عفونت زا بر شکم پشه و غدد آن سوار می شوند. وقتی پشه برای صرف غذایی از خون [روی بدن] می نشیند، در همان زمان است که بیماری ها برای آسیب رساندن وارد خون می شوند.

 رونالد راس، یک  دانشمند بریتانیایی قرن نوزدهم، هنگامی که در سال های دهه ۱۸٩۰ برای خدمات پزشکی هند کار می کرد دریافت که چگونه پارازیت مالاریا از طریق پشه ها به بدن انسان انتقال می یابد. او به خاطر این دستاورد خود برنده جایزه نوبل شد.

 نزدیک به ۱۳۰ سال بعد، تخمین زده می شود که مالاریا، یکی از جدی ترین بیماری هایی است که توسط پشه منتقل می شود. این بیماری کماکان موجب مرگ ۶۰۰ هزار نفر در سال می شود. بیشتر این تلفات شامل کودکان آفریقایی است که بدن های کوچکشان توانایی کمتری برای جنگیدن با پارازیت را دارند.

نزدیک به ٢۰۰ میلیون نفر در سراسر جهان هر سال در اثر ابتلا به مالاریا بیمار می شوند و این میزان شیوع بیماری به توان تولید و ثبات اقتصادی در مناطقی که بیماری بروز می کند، آسیب می رساند.

طرح رئیس جمهوری برای مبارزه با مالاریا (PMI) یک برنامه پیشگام ایالات متحده برای مبارزه با این بیماری است.

PMI که در سال ٢۰۰۵ راه اندازی شد، مالاریا را در آسیب پذیرترین کشورها هدف قرار می دهد و بر سه اقدام مهم برای مبارزه با این بیماری تمرکز دارد: توزیع دارو و پشه بندهای آغشته به حشره کش، و افشاندن حشره کش در مناطق مسکونی.(داگ تامپسون/ وزارت امور خارجه)

از هنگام راه اندازی PMI، بیش از ۱۰٢ میلیون پشه بند و ۱۰۸میلیون داروی نجاتبخش برای درمان مالاریا توزیع شده اند.

این دستاوردها گام های مهمی برای مردمی که در نقاط آسیب پذیر در مقابل شیوع مالاریا زندگی می کنند شمرده می شوند، و این در حالی است که کوشش ها برای کاستن هر چه بیشتر از خطر ابتلا به این بیماری همچنان ادامه دارند. حتی امکان این که مسافران در این مناطق در معرض بیماری قرار بگیرند وجود دارد و آنها باید احتیاط های لازم را به عمل آورند.