گیاهان و حیوانات یک کشور گنجینه ملی آن کشور هستند، به همه جمعیت تعلق دارند و امانتی برای نسل های آینده محسوب می شوند.

در سال ۱۹۹۰ نامیبیا این مفهوم را به یک قانون تبدیل کرد و به نخستین کشور آفریقایی تبدیل شد که در راستای تلاش برای محافظت از گونه هایی که به علت شکار غیرقانونی و خشکسالی تعدادشان به شدت رو به کاهش بود، محافظت از محیط زیست را در قانون اساسی خود گنجاند.

تا پیش از سال ۱۹۹۰ اقلیت کوچکی گردشگری را در نامیبیا در اختیار خود داشت. جوامع محلی از گردشگری سود اندکی می بردند و انگیزه لازم را برای محافظت از محیط زیست نداشتند. نامیبیا پس از دستیابی به استقلال با کمک آژانس توسعه بین المللی ایالات متحده (USAID) حقوق و مسئولیت های محافظت از محیط زیست را به جوامع محلی ارجاع داد.

این پروژه که به عنوان زندگی در محیط محدود یا LIFE، شناخته می شود، دولت نامیبیا، USAID، و صندوق جهانی حیات وحش، و چندین شریک محلی را گرد هم آورد تا پشتیبانی های فنی، آموزشی، کمک های مالی، و هماهنگی های منطقه ای را به مناطق محافظت شده محیط زیست ارائه کنند.

دامداران با گاوهایشان در یک چراگاه باز (USAID/ریکاردو گنگال)
تجمع گله های گاو سبب ترویج چراگاه های سالم تر شده است و جانوران علفخوار وحشی را جذب خود می کند. (USAID/ریکاردو گنگال)

یک جامعه محلی برای تبدیل شدن به یک محیط زیست محافظت شده، باید عضویت و مرزهای خود را تعیین کند، یک کمیته ریاستی ایجاد نماید، یک برنامه توزیع درآمد تهیه و یک قانون اساسی اقتباس کند. امروزه یک نفر از هر چهار روستایی نامیبیایی با یک نفر از مکان های ثبت شده [به عنوان نگاهبان محیط زیست یا محیط بان] همکاری می کند. در این انجمن ها حیات وحش ارزش دارد، شکار غیرقانونی قابل قبول نیست، و گونه های در خطر انقراض رشد می کنند و می بالند.

در سال ۲۰۰۴ آژانس توسعه بین المللی ایالات متحده به راه اندازی پروژه ای مشابه در کنیا کمک کرد. توافق مراتع شمالی شامل دام داران، مالکان زمین ها، و دولت کنیا است.

در بسیاری از جوامع محلی در نامیبیا و کنیا رسیدگی بهینه به حیات وحش، موجب رونق گردشگری و بهبود اقتصاد شده و مزایای خاصی ارائه داده است.

زمین های سالم تر. سازمان های محافظت از محیط زیست اقدامات مدیریت زمین را به اجرا درآورده اند. تجمع گله های گاو آنها را برای چرای گروهی گرد هم می آورد و این امر به شکسته شدن لایه سخت خاک کمک می کند و به مناطقی که زمین هایشان مورد استفاده قرار نگرفته اند فرصت بهبودی می دهد نتیجه؟ گاوهای پروارتر و درآمد بیشتر.

رشد و بالندگی حیات وحش. اعضای جوامع محافظت از محیط زیست می دانند که حیوانات وحشی آزاد گردشگران را جذب می کنند. از زمان ایجاد توافق مراتع شمالی، موارد مشاهده فیل در نیکدار منطقه محافظت شده سرا در کنیا ۳۶۶ درصد افزایش یافته است. در حال حاضر کمتر از یک سوم مرگ و میر در میان فیل ها در زمین های مناطق محافظت شده کنیا بر اثر شکار غیرقانونی رقم می خورد، در حالی که این تعداد در خارج از حوزه  انجمن های محافظت از حیات وحش ۸۷ درصد است.

گروهی از زنان کنیایی با پوشاک و زیورآلات سنتی (USAID کنیا/دیوید موتوا)
در سال ۲۰۱۱ زنان در اتحادیه مراتع شمالی ۸۵ هزار دلار زیورآلات فروختند. (USAID کنیا/دیوید موتوا)

مشاغل بیشتر. انجمن های محافظت از حیات وحش با مشارکت شرکت های خصوصی اقدام به راه اندازی غرفه های گردشگری اکتشافی، فروش پروانه شکار، و ساخت صنایع دستی می کنند. در نامیبیا LIFE، ۵۴۷ شغل تمام وقت و ۳ هزار و ۲۵۰ شغل نیمه وقت ایجاد کرد. در کنیا تنها در سال ۲۰۱۱ زنان این انجمن های محافظت از حیات وحش ۸۵ هزار دلار زیورآلات فروختند.

توسعه. اعضای انجمن های محافظت از حیات وحش درآمدهای خود را به اشتراک می گذارند. بسیاری از انجمن های محافظت از حیات وحش به دامدارانی که حیوانات خود را از دست داده اند ضرر و زیان می پردازند، برای تحصیل اعضای خود و فرزندانشان رایانه می دهند، و پروژه های کشاورزی راه اندازی می کنند. به طور کلی این مناطق ۶۰ درصد از درآمد ناخالص خود را صرف پروژه های توسعه از قبیل افزایش دسترسی به آب یا بهبود جاده ها می کنند.

اداره بهتر. با تشویق تصمیم گیری گروهی و فراگیر مناطق محلی محافظت از محیط زیست شیوه حکومت و اداره کردن خوب را پیاده می کنند. افراد محلی می آموزند که چگونه نمایندگان خود را پاسخگو قرار دهند و در صورت لزوم آنها را [با افراد مناسب تر]جایگزین کنند. نمایندگان آنها نیز می آموزند که چگونه به نمایندگی از گروه منابع را اداره کنند.