دانشمندان ایالات متحده برای جلوگیری از بیابان زایی تلاش می کنند

دانشمندان ایالات متحده در حال توسعه فناوری های نوین و رویکردهای جدید جهت کاهش بیابان زایی هستند و در برخی موارد زمین های آسیب دیده را به حاصلخیزی گذشته خود باز می گردانند.

یک نمونه بارز از بیابان زایی، داست بول یا دهه سی کثیف در ایالات متحده بود که ایالات میانه غربی را ویران کرد. در سال های دهه ١٩٣۰ خشکسالی های شدید همراه با مدیریت بد خاک و زمین خسارت های زیادی به اقتصاد وارد کردند و دوره بسیار دردناکی را برای کشاورزان رقم زدند.

ولی در همین دوره بود که دانشمندان درس های ارزشمندی آموختند که همچنان امروزه در عملکردهای کشاورزی ایالات متحده به کار بسته می شوند.

امروزه، دانشمندان آمریکایی به پرداختن به مشکل زمین های بی مصرف و بی حاصل به دلیل خشکسالی، عملکردهای نامناسب کشاورزی، جنگل زدایی و برخی از فعالیت های انسانی همچنان ادامه می دهند. بنا بر داده های سازمان ملل، بیش از دو میلیارد هکتار زمین در سراسر جهان که زمانی حاصلخیز بودند، فرسایش یافته و یا تخریب شده اند.  تخمین زده می شود که تا سال ۲۰۴۵، نزدیک به ١٣۵ میلیون نفر در اثر بیابان زایی جا به جا و آوره شوند.

جف هریک، دانشمند خاک شناسی در اداره خدمات پژوهش های کشاورزی ایالات متحده و نماینده علمی ایالات متحده در کنوانسیون سازمان ملل برای مقابله با بیابان زایی (UNCCD) می گوید: “وقتی بیابان زایی رخ می دهد، مردم با گرسنگی روبرو می شوند و مزارع خود را ترک کرده و مکان های دیگری برای زندگی و امرار معیشت پیدا می کنند. هدف ما کمک به کشاورزان برای نگه داشتن زمین هایشان و ارائه اطلاعات لازم برای مدیریت بهتر آنها است.”

Women and men looking at soil samples (© Bogale Terefe Abebe/LandPKS)
در اتیوپی، کارآموزان با استفاده از نرم افزار LandPKS روی تلفن های هوشمند خود برای تجزیه و تحلیل نمونه های خاک کار می کنند. (© Bogale Terefe Abebe/LandPKS)

نیکول بارگر، استاد بوم شناسی و زیست شناسی تکاملی در دانشگاه بولدر در کلرادو و مدیر گروه رابط علوم و سیاست کنوانسیون سازمان ملل برای مقابله با بیابان زایی می گوید: “مسئله سلامتی خاک و زمین های ما دائم در ذهن ما نبوده است. و اکنون به مقطعی رسیده ایم که باید پرسش های سخت را مطرح کنیم. ما به عنوان یک جامعه چگونه می توانیم با همکاری با سایر کشورها به این موضوع بپردازیم؟”

هریک و همکارانش با کمک هزینه ای از سوی آژانس توسعه بین المللی ایالات متحده سیستم دانش پتانسیل زمین (LandPKS)، یک نرم افزار رایگان برای تلفن های هوشمند را توسعه دادند. این نرم افزار به کشاورزان کمک می کند تشخیص دهند که آیا خاک زمین شان برای زراعت مناسب است یا نه.  هریک می گوید: “هر فردی در هر کجای جهان می تواند این نرم افزار را بارگیری کرده و از آن برای تشخیص پتانسیل پایداری خاک زمین استفاده کند. این نرم افزار به شما نشان می دهد که نوع خاکی در منطقه شما وجود دارد و سپس خاک زمین شما را تجزیه و تحلیل و شناسایی می کند.”

Grassland with rock formation in background (© Stuart Ruckman/The Nature Conservancy)
یک قطعه زمین در ایالت یوتا که در آن پژوهش ها برای احیای چراگاه های فرسایش یافته در دست انجام هستند. (© Stuart Ruckman/The Nature Conservancy)

تحقیقات بارگر دردانشگاه کلرادو، دانش در زمینه ترمیم بوم شناسی را شامل می شود. او و همکارانش داده هایی را ارائه می دهند که می توانند برای تصمیم گیری بهتر در محافظت از زمین در مقابل فرسایش به کار گرفته شوند. برای مثال، در یک برنامه در جنوب یوتا، تیم بارگر کشف کرد که کنترل آتش سوزی ها از طریق قطع درختان و سوزاندن آنها، به خاک زیر آنها آسیب فراوان می رساند. اگر در عوض این درختان به خاکپوش تبدیل شده و روی سطح خاک پخش شوند، رطوبت خاک افزایش می یابد و گیاهان می توانند رشد کنند، و در نتیجه فرسایش خاک کاهش می یابد.

در ١٧ ژوئن، سازمان ملل روز جهانی مبارزه با خشکسالی و بیابان زایی را گرامی خواهد داشت. این گرامیداشت سالانه توسط مجمع عمومی سازمان ملل از ١٩٩۴ با هدف افزایش آگاهی عموم درباره این پدیده آغاز گشت.

به گفته بارگر، افراد نیز می توانند در این کار نقش ایفا کنند. او می گوید: “فشار روی زمین تا حد زیادی به میزان مصرف بستگی دارد. بنابراین، به عنوان یک مصرف کننده، اگر می خواهید از فشار روی زمین بکاهید، باید میزان کالاهایی را که مصرف می کنید، کاهش دهید. مهمترین کار، جلوگیری از فرسایش خاک تا حدی است که مجبور به  اقدام شویم.”

لیندا وانگ، نویسنده مستقل این مقاله را نوشته است.