قانون آمریکایی های دچار معلولیت فرآوری شرکت های آمریکایی را تقویت می کند

وقتی تروور هاچینسون شروع به کار در کارخانه شرکت پروکتر و گمبل کرد، صبح روز کاری خود را به راه رفتن در بخش تولید صرف می کرد، و بعدازظهرها را در جلسات و کنفرانس ها می گذراند تا زیاد روی پا نایستد.

ولی طی دهه گذشته وضعیت برای هاچینسون، که اکنون مدیر زنجیره تأمین است دشوارتر شده است. او از صندلی چرخدارش بیشتر استفاده می کند. او از پاراپلژی اسپاسمی ارثی رنج می برد، اختلالات عصبی که به تدریج پاها را ضعیف کرده و از کار می اندازد و او را از طی کردن مسافت های طولانی باز می دارد.

هاچینسون می گوید: “وقتی در پایان روز نمی توانید خودتان را به ماشین تان برسانید و در پارکینگ زمین می خورید، به خود می آیید و می گویید که باید کاری انجام دهید.”

هاچینسون از کارفرمای خود- بزرگترین شرکت تولیدی کالاهای مصرفی در ایالات متحده- درخواست کرد که صبح ها که راحت تر می تواند حرکت کند در دفتر، و بعدازظهرها را از خانه کار کند. او همچنین از شرکت خواست که یک کامپیوتر در خانه در اختیار او گذارند تا مجبور به حمل یک کیف سنگین نشود. پروکتر و گمبل هر دو درخواست او را پذیرفت.

قانون آمریکایی های دچار معلولیت سال ۱۹۹۰ (ADA) به هاچینسون این امکان را می دهد که از کارفرمای خود چنین درخواست هایی کند. این قانون بر اساس عدم تبعیض پایه گذاری شده است. به گفته جان اناند، عضو هیئت مدیره شعبه Disability:IN در منطقه بزرگ واشنگتن، سازمانی که شمول افراد دارای معلولیت را در نیروی کار ترویج می کند، برای کارفرمایان دارای پانزده کارمند یا بیشتر تبعیض علیه افراد مبنی بر معلولیت ممنوع می باشد.

طبق این قانون، کارفرمایان نه می توانند افراد را به دلیل معلولیت اخراج کنند و نه می توانند از پیشرفت و ارتقاء آنها جلوگیری کنند. آنها باید امکانات مناسب را برای انجام وظایف کاری در اختیار کارمندان دچار معلولیت بگذارند.

اناند می گوید، قانون آمریکایی های دچار معلولیت که در ۲۶ ژوئیه ۱۹۹۰ به تصویب رسید، یک نقطه عطف در تاریخ بود نه تنها به این دلیل که کارکرد گسترده ای را به همراه داشت بلکه به این دلیل که به کارفرمایان کمک کرد تا افراد دارای ناتوانی را به سادگی به عنوان افراد محسوب کنند. به گفته اناند، این قانون در تضاد با این تصور است که با کارمندانی که نیاز به امکانات مناسب و منطقی برای انجام کار خود دارند، به طور ویژه برخورد می شود. او می گوید: “بهترین کارفرمایان می دانند که قانون آمریکایی های دچار معلولیت نقطه آغاز برای ایجاد یک نیروی کار براستی فراگیر است.”

Man gesturing with hands while sitting (Courtesy of Trevor Hutchinson)
تروور هاچینسون در محل کار خود در شرکت پروکتر و گمبل. (Courtesy of Trevor Hutchinson)

علاوه بر کار به عنوان مدیر زنجیره تأمین در پروکتر و گمبل، هاچینسون همچنین مدیریت گروه افراد دچار معلولیت- منابع کارمندان این شرکت را در منطقه آمریکای شمالی به عهده دارد. این گروه اطمینان حاصل می کند که کارمندان دارای معلولیت و ناتوانی از ابزارهای مورد نیاز برای موفقیت برخوردار هستند.

هاچینسون می گوید: “افراد دچار معلولیت چون باید خود را به شرایط مختلف وفق می دادند، در محیط کار نیز سرچشمه قوت هستند.”

کارفرمایان آمریکایی مانند پروکتر و گمبل می دانند که افراد دچار معلولیت  برای رفع چالش های پیش رو ویژگی ها و خصوصیت های برازنده ای دارند. شرکت ها پی برده اند که همین خصوصیت ها در محل کار باعث افزایش نوآوری و ایجاد بینش هایی می شوند که فرآیندهای تجاری را بهبود می بخشند. ارائه امکانات مناسب به افراد دچار معلولیت ممکن است موجب موفقیت حرفه ای آنها شود، ولی همچنین خطوط تولید را تقویت کرده و محیط کاری را ایجاد می کند که تجربه بهتری برای همه کارمندان فراهم می کند.