مهاجرت بزرگ آمریکا چه بود؟

پنجاه سال پس از پایان دوره مهاجرت بی ‌سابقه سیاهپوستان آمریکایی، جابجایی آنها در فرهنگ و پراکندگی جمعیت ایالات متحده بازتاب می شود.

طی مهاجرت بزرگ که از ۱۹۱۶ تا ۱۹۷۰ رخ داد، شش میلیون آمریکایی آفریقایی تبار از جنوب به ایالت های شمالی و غربی نقل مکان کردند. به گفته آلیسون هابز، مورخ دانشگاه استنفورد جابجایی جمعیت در ایالات متحده در طول مهاجرت بزرگ بسیار چشمگیرتر از تب طلا و فرار از طوفان های گرد و غبار شدید داست باول بود. او می‌گوید که پیش از آن، ۹۰ درصد سیاهپوستان آمریکایی در جنوب زندگی می‌کردند و پس از آن، فقط ۵۳ درصد در جنوب ماندند.

 (Library of Congress/Peace Photo)
در اواسط قرن بیستم، آمریکایی‌های آفریقایی ‌تبار توسط سیستم واگن های برقی فیلادلفیا در پست‌های ماهر استخدام می شدند. در اینجا، رانندگان در مقابل واگن برقی شماره ۵۲، حدوداً در سال ۱۹۴۰ عکس می گیرند. (Library of Congress/Peace Photo)

روزنامه ها و دیگر رسانه های سیاهپوستان زندگی بهتری را در شمال و غرب کشور تبلیغ می کردند. کارخانه ها در شمال با کمبود نیروی کار مواجه بودند و فرصت های جدیدی در غرب وجود داشت.

خانواده‌های سیاهپوست با امید به دستمزدهای بالاتر، فرصت‌های تحصیلی، و آزادی شخصی بیشتر، از جداسازی نژادی جنوب فرار کردند و به ایالت های دیگر جذب شدند.

(© Hulton Archive/Getty Images)
ریچارد رایت، نوه مردم به بردگی گرفته شده، در میسی سیپی بزرگ شد. او در دوران جوانی به شیکاگو نقل مکان کرد و به عنوان کارمند در اداره پست اشتغال یافت. او بعدها رمان های برجسته ای مانند پسر بومی و پسر سیاه را نوشت. (© Hulton Archive/Getty Images)

همانطور که ریچارد رایت نوشت: “من جنوب را ترک می کردم تا خودم را میان ناشناخته ها بیاندازم … و در معرض گرمای خورشیدهای دیگر قرار بگیرم و شاید هم شکوفه دهم.”

کتابی با عنوان این نقل قول – گرمای خورشیدهای دیگر اثر ایزابل ویلکرسون – داستان سه فرد عادی را روایت می کند که (مانند پدر و مادر ویلکرسون) زندگی خود را در طول مهاجرت بزرگ ریشه کن کردند تا این دوران در آمریکا را توضیح دهند.

ویلکرسون اقدامات مهاجران را به اعلامیه آزادی بردگان پرزیدنت آبراهام لینکلن که ده ها سال قبل از آن راه را برای لغو برده ‌داری در ایالات متحده هموار کرد، مرتبط می‌داند. ویلکرسون در مصاحبه ای با کریستا تیپت مجری برنامه رادیویی در ۲۰۱۶ گفت: “آنها صرفاً با اراده خود توانستند اعلامیه آزادی را تا حد ممکن در زندگی شخصی خود به اجرا بگذارند.”

ویلکرسون می‌گوید، سیاهپوستان در جنوب مطیع چیزی بودند که اساساً یک سیستم طبقه ‌ای بود که آنها را از برخورداری از فرصت برای تحقق بخشیدن به پتانسیل خود محروم می کرد”.

به گفته او، “مهاجرت بزرگ رهاسازی خلاقیت و نبوغ فروخورده بود افرادی بود که در بسیاری از موارد که در این نظام به دام افتاده بودند. مهاجرت بزرگ، حرکتی برای آزادی و راهی است که مردم برای دستیابی به آن مایلند طی کنند.”

 (© Bettmann/Getty Images)
دوک الینگتون – در اینجا، در حال نوشتن یک قطعه موسیقی – از واشنگتن به نیویورک نقل مکان کرد، و به رنسانس هارلم، شکوفایی موسیقی، هنر و ادبیات سیاهپوستان در اوایل قرن بیستم کمک کرد. (© Bettmann/Getty Images)

مارسیا شاتلین، استاد تاریخ در دانشگاه جورج تاون می گوید: این کار لزوماً آسانی نبود. برای برخی از افراد، بین تصوری که از جابجایی داشتند و نحوه برخورد با آنها هنگام رسیدن به مکان‌های جدید تفاوت قابل توجهی وجود داشت.

آنها در شمال نیز مورد تبعیض قرار گرفتند، و دیگر مناطق غیر از جنوب با دستمزدهای کمتر برای سیاهپوستان و ممنوعیت محل زندگی آنها به این هجوم واکنش نشان دادند. کتاب خود شاتلین در مورد این موضوع، دختران ساوث ساید: بزرگ شدن در دوران مهاجرت بزرگ به تأثیر این جابجایی‌ها بر دختران و زنان جوان می ‌پردازد. شاتلین می‌گوید: “دختران مظهر این تراژدی بودند – آنها امیدوار بودند که مهاجرت همه چیز را تغییر خواهد داد اما واقعیت این بود که هنوز مجبور بودند با نژادپرستی کنار بیایند.”

اما ارتباطات بین اعضای خانواده که بین ایالت های جنوب و سایر مناطق پخش شده بودند، موجب افزایش تبادل نظر بین مناطق مختلف کشور گشت. و بسیاری از کسانی که در ایالت های شمالی‌ و غربی زندگی می کردند برای آنهایی که در جنوب باقی مانده بودند، پول ارسال می کردند.

 (Library of Congress/Ann Rosener/Office of War Information)
آنی تابور ۲۰ ساله، در ۱۹۴۲ در شرکت تولیدی آلیس- چالمرز در ویسکانسین دیده می شود. او یک تراشکار ارزشمند در کارخانه ای بود که قطعات موتور هواپیما را می ساخت. او قبل از گذراندن دوره آموزشی دولتی برای آماده سازی او برای کار در این کارخانه، فقط به کارهای خانگی مشغول بود. (Library of Congress/Ann Rosener/Office of War Information)

شاتلین می‌گوید، در همین حال کارفرمایان در جنوب با کمبود کارگر مواجه بودند و برای انجام کارها در قرن بیستم به شدت به زندانیان متکی شدند.

میراث مهاجرت

میشل اوباما، بانوی اول سابق؛ تونی موریسون، نویسنده؛ آگوست ویلسون، نمایشنامه نویس؛ دنزل واشنگتن، بازیگر؛ و مایلز دیویس، موسیقیدان جاز ازجمله نوادگان کسانی هستند که مهاجرت بزرگ را رقم زدند.

سیاه‌پوستان موسیقی خود را از مناطق روستایی جنوب به شهرها با سالن های بیشتر، استودیوهای ضبط و بازارهای مصرف سیاهپوستان آوردند. شاتلین با اشاره به موسیقی بلوز، گاسپل آر اند بی که هنوز هم بر هیپ هاپ و رپ تأثیر می گذارد، می گوید: “بخش عمده ای از ریشه های آنچه که ما امروزه فرهنگ عامه می نامیم، مستقیماً از مهاجرت بزرگ سرچشمه می گیرد.”

مهاجرت بزرگ شکوفایی ادبیات و دانش را نیز به همراه داشت، و بر رمان‌های معروفی مانند مرد نامرئی اثر رالف الیسون تأثیر گذاشت.

(© David Attie/Getty Images)
رالف الیسون که پدربزرگ و مادربزرگش به بردگی گرفته شده بودند، در سال ۱۹۳۶ در آلاباما مشغول تحصیل در رشته موسیقی بود و برای کار و کسب درآمد برای شهریه خود به نیویورک رفت. او به شغل نویسندگی پرداخت و تحصیلات موسیقی خود را رها کرد. رمان مرد نامرئی او درباره مبارزه یک مرد سیاهپوست برای پذیرش در جامعه، او را به یک نویسنده سرشناس تبدیل کرد. او همچنین مقاله و داستان‌ می نوشت و رمان او با عنوان جونتیث پس از مرگش منتشر شد. در اینجا، الیسون در ۱۹۶۶ در هارلم دیده می شود. (© David Attie/Getty Images)

تمرکز سیاهپوستان آمریکایی در شمال کشور- جایی که با مالیات‌ سرانه، آزمون‌های بی سوادی یا دیگر موانع برای رأی‌ گیری که توسط ایالت‌های جنوبی بر آنها تحمیل می شد مواجه نبودند، مدت‌ها قبل از اینکه باراک اوباما در ۲۰۰۹ به اولین رئیس‌ جمهور سیاهپوست ایالات متحده تبدیل شود، باعث گشت مقامات سیاهپوست بیشتری در سمت های دولتی انتخاب شوند.

شاتلین می‌گوید کتاب‌های زیادی درباره اثرات مهاجرت بزرگ از جنوب به شمال/غرب وجود دارد. نویسندگان دریافته ‌اند “هر سرنخی را که دنبال کنند، چیزهای جدیدی پیدا خواهند کرد.” او می‌ گوید: “همه ما می ‌توانیم آرزوی تغییر، آرزوی توانایی برای کمک به خانواده‌، و تصور آینده‌ای بهتر را درک کنیم.”