موزه ای که نشانه های هشداردهنده نسل کشی را آموزش می دهد

(بالا) موزه هولوکاست، واشنگتن (عکس از آسوشیتدپرس)

موزه و بنای یادبود هولوکاست در ایالات متحده آمریکا دو ماموریت را بر عهده دارد: یاد میلیون ها یهودی و دیگر قربانیان قتل عام نازی ها را زنده نگاه دارد، و با کینه توزی مبارزه کرده و از نسل کشی در دوران کنونی جلوگیری کند.

کارکنان این محل شماری از وکلای حقوق بشر و استادان دانشگاه هستند که مدت های مدیدی را صرف پژوهش پیرامون چگونگی به قدرت رسیدن آدولف هیتلر و مهار کردن قدرت دستگاه های دولتی توسط او برای ارتکاب به قتل در مقیاسی این چنین گسترده، کرده اند.

از زمان گشایش این موزه در واشنگتن در سال ۱۹۹۳ تاکنون حدود ۴٠ میلیون نفر از آن بازدید کرده اند. دوازده درصد از این تعداد، بازدیدکنندگان خارجی بودند. نود درصد از بازدیدکنندگان نیز از غیریهودیان بودند. از میان کسانی که از این مجموعه ها – یک واگن چوبی راه آهن که یهودیان را به اردوگاه های کار اجباری منتقل می کرد، کفش های چرمی پوسیده ای که پیش از ورود قربانیان به اتاق های گاز از آنها گرفته می شدند، و تصاویر جوخه های مرگ متحرک، جنازه ها، و زندانیان بسیار نحیف و ناتوان – دیدن کرده اند، کمتر کسی است که تحت تاثیر قرار نگرفته باشد.

رهبران مدنی و دینی، مقامات برگزیده مردم، اعضای ارتش، آموزگاران و استادان، و روزنامه نگاران ده ها کشور جهان در همایش ها و گفتگوهای همتا به همتا پیرامون شناسایی علائم اولیه هشداردهنده در رابطه با نسل کشی شرکت می کنند. بسیاری از آنها از طریق برنامه رهبری بازدیدکنندگان بین المللی وزارت امور خارجه در این همایش ها حضور می یابند.

یک زن و کودک پناهنده در یک اردوگاه بیابانی به سوی یک کلبه موقت می روند (عکس از آسوشیتدپرس)
برنامه های آموزشی موزه هولوکاست مصائب مردمی را که بر اثر درگیری های اخیر آسیب دیده اند بررسی می کند. (عکس از آسوشیتد پرس

جنیفر چیاردلی، مدیر طرح های مدنی و دفاعی موزه هولوکاست، گفت که از سال ۱۹۹۹ تاکنون نزدیک به ۱٠ هزار تن از افسران نیروهای انتظامی، ۴۶ هزار تن از اعضای ارتش، و نزدیک به ۱۶ هزار قاضی از سراسر جهان این مسئله را که چگونه افراد بسیار زیادی آماده اجرای دستورهایی مبنی بر کشتن شهروندان بیگناه بودند، مورد مطالعه قرار داده اند.

تد استانکی مدیر طرحی است که تمرکز آن بر روی یهودستیزی و انکار هولوکاست قرار دارد و هدف آن بالا بردن “سطح گفتمان” درباره این مسائل است. این طرح مطالب خود را به چندین زبان منتشر می کند.

“گذشته هرگز نمی میرد. حتی گذشته هم نیست.”

– ویلیام فالکنر، داستان نویس

پیتر فردلیک که با آموزگاران و مدرسان کار می کند گفت که بازدیدکنندگان اغلب با برداشت های ساده ای مانند “نازی های تبهکار، قربانیان تقریبا بی عیب و نقص، و نجات دهندگان قدیس به این جا می آیند. ما می خواهیم موزه هولوکاست آیینه ای باشد که می گوید: این چیزی را درباره رفتارهای خودم و پیشینه کشوری که در آن زندگی می کنم، به من می گوید. بیایید در این باره صحبت کنیم.”