در دسامبر ٢۰۱۵، نزدیک به ٢۰۰ کشور به جامع ترین توافقنامه جهانی در زمینه آب و هوا که تاکنون تدوین شده دست یافتند. پرزیدنت اوباما این توافقنامه را “بلندپروازانه” نامید و گفت: “علیرغم اختلاف نظرها بین کشورهای شرکت کننده، همه کشورها اهداف خاص خود را مشخص کرده و به تحقق بخشیدن به آن متعهد شده اند.”

تعهدات جداگانه هر کشور در کانون توافقنامه پاریس قرار دارند. برخی از کشورها – ازجمله ایالات متحده، اتحادیه اروپا، و برزیل– متعهد شده اند تا سال ٢۰۳۰ میزان انتشار دی اکسید کربن را به زیر سطح ثبت شده در سال ٢۰۱۰ برسانند.

داده نما، میزان انتشار کربن در سال ٢۰۱۰ و تعهدات چین، ایالات متحده، هند، اتحادیه اروپا، روسیه و برزیل را نشان می دهد. (وزارت امور خارجه/ جیمی مک کان)
(وزارت امور خارجه/ جیمی مک کان)

تعهدات سایر کشورها شرایط و ظرفیت های خاص آنها را بازتاب می دهند. درحالیکه میزان انتشار کربن به طور کل در چین و هند افزایش خواهد یافت، ولی پایین تر از سطحی خواهد بود که در صورت “عدم اقدام” برای سال ٢۰۳۰ پیش بینی می شدند، و بنابراین به کاهش چشمگیری در انتشار کربن در سطح جهانی منجر خواهند شد.

بسیاری آغاز جنبش به سوی توافقنامه پاریس و به ثمر رسیدن آن را به اعلامیه مشترک ایالات متحده و چین پیرامون اهداف اصلی این دو کشور در زمینه آب و هوا که در اواخر ٢۰۱۴ به امضا رسید، نسبت می دهند.

جان کری، وزیر امور خارجه گفت: “این یک پیروزی بزرگ برای شهروندان همه ما است. کشورهای جهان در محور توافقنامه ای گرد هم آمده اند که ما را قادر خواهد ساخت مسیر جدیدی را برای سیاره مان ترسیم کنیم- یک مسیر هوشمندانه، مسئولانه تر و پایدارتر.”

جان کری، وزیر امور خارجه گفت: “این یک پیروزی بزرگ برای شهروندان همه ما است. کشورهای جهان در محور توافقنامه ای گرد هم آمده اند که ما را قادر خواهد ساخت مسیر جدیدی را برای سیاره مان ترسیم کنیم- یک مسیر هوشمندانه، مسئولانه تر و پایدارتر.”