گردشگری در کوبا موجب تشدید سرکوبگری رژیم می شود

Tourists on two classic automobiles taking pictures in front of a cruise ship (© Ramon Espinosa/AP Images)
گردشگران در خودروهای کلاسیک در ۲۰۱۸ در هاوانا عکس می گیرند. حمایت از کسب و کارهای تحت کنترل دولت کوبا سرکوبگری رژیم را تشدید می کند. (© Ramon Espinosa/AP Images)

گردشگری در کوبا، حتی خرید مشروب رام و سیگار کوبایی درآمد رژیمی را تأمین می کند که مردم خود را سرکوب و نقض حقوق بشر را صادر می کند.

مسافرانی که هتل های هاوانا را برای اقامت انتخاب می کنند یا پس از بازگشت به کشور سیگارهای کوبایی می کشند، درآمد رژیمی را تضمین می کنند که آزادی مطبوعات را به شدت محدود می کند، معترضین را به زندان می اندازد، و به رژیم نامشروع نیکلاس مادورو در ونزوئلا روش های شکنجه می آموزد.

مایکل كوزاك، جانشین معاون وزیر امور خارجه در امور نیمکره غربی، در توئیتی که در ۲۷ ژوئیه منتشر کرد، نوشت: “اقتصاد كاسترو بر سرقت املاك شخصی و سرکوب مردم متكی است. مشروب رام و سیگارهای كوبایی ساخت رژیم به اندازه جان یک انسان نمی ارزند.”

موسسه بروکینگز در گزارشی که در سال ۲۰۱۶ (PDF, 1.4 MB) منتشر گشت، تخمین می زند که ۶۹٪  درآمد حاصل از صنعت گردشگری کوبا به شرکت های دولتی تعلق می گیرد. همه هتل های بزرگ  جزیره که در اختیار گردشگران قرار می گیرند متعلق به رژیم کوبا هستند. تنها املاک توریستی که متعلق به دولت کوبا نیستند، اقامتگاه های خانگی هستند.

حتی وزارت نیروهای مسلح انقلابی کوبا به واسطه یک شرکت هلدینگ به نام گروه مدیریت تجاری (GAESA) در صنعت گردشگری کشور سرمایه گذاری هنگفتی کرده است. براساس گزارش موسسه بروکینگز، گاویوتا، یک شرکت فرعی هلدینگ ۴۰ درصد اتاق های هتل های گردشگری را کنترل می کند. گاویوتا همچنین آژانس های تور، فروشگاه ها و رستوران ها را درمنطقه هاوانای قدیم تحت کنترل دارد.

به گزارش خبرگزاری رویترز، درآمد حاصل از فروش سیگار کوبایی به صدها میلیون دلار می رسد. البته رژیم کوبا صنعت سیگار این کشور را نیز کنترل می کند.

کنترل کامل دولت کوبا بر اقتصاد کشور به انقلاب ۱۹۵۹ باز می گردد. رژیم فیدل کاسترو در سال بعد کنترل صنعت دخانیات، کارخانه های سیگار و انبارهای دخانیات را به دست گرفت. دولت همچنین تولید صنعت مشروب رام، از جمله محبوب ترین مارک های کوبا را به به تصرف خود درآورد و باعث شد صاحبان سابق کشور را ترک کنند. این الگوی رفتاری در مورد همه بخش های اقتصادی صدق می کند.

سال ها بعد، درآمد حاصل از کسب و کارهای متعلق به دولت کوبا به تشدید سرکوب رژیم کمک می کند. یک گزارش دیده بان حقوق بشر در ۲۰۲۰، با استناد به ۱۸۰۰ مورد دستگیری خودسرانه بین ژانویه و اوت ۲۰۱۹ می گوید که رژیم کوبا همچنان به آزار و اذیت مخالفان و منتقدین ادامه می دهد. بنا بر این گزارش، در حال حاضر ۱۰۹ زندانی سیاسی در کوبا در حبس به سر می برند.

در همین گزارش ۲۰۲۰، دیده بان حقوق بشر می گوید كه پلیس به طور مرتب اعضای گروه زنان سفیدپوش که برخی از آنها بستگان زندانیان سیاسی رژیم هستند را مورد آزار و اذیت و آزار قرار می دهد و آنها را دستگیر می کند. در اوایل سال جاری، سازمان ملل خواستار آزادی فوری یكی از اعضای این گروه شد. به گفته خانواده وی، این زن که خود یك زندانی سیاسی بود در زندان مورد آزار و اذیت قرار گرفته است.

در این ضمن، ارتش کوبا ده‌ها هزار مشاور را برای کمک به رژیم وحشیانه مادورو در ونزوئلا اعزام می کند. مشاوران کوبایی به مادورو در شکل دادن به سیاست های سرکوبگرانه کمک می کنند، به عنوان محافظان شخصی او خدمت می کنند، و به نیروهای پلیس و افسران اطلاعاتی او روش های شکنجه آموزش می دهند.

براساس گزارش مؤسسه CASLA که در دسامبر ۲۰۱۹ منتشر گشت، نفوذ کوبا نقش مهمی در روش های شکنجه وحشیانه ای که در زندان های ونزوئلا بکار گرفته می شوند، دارد.

خوان گوایدو، رئیس جمهور موقت ونزوئلا، در مقاله ای که در روزنامه میامی هرالد به چاپ رسید نوشت، “با راهنمایی و تشویق روسیه و کوبا، رژیم مادورو شهروندان ما را دستگیر می کند، آنها را شکنجه می دهد، و حتی به قتل می رساند. ما از روسیه و کوبا می خواهیم از شکنجه و آزار و اذیت دست بکشند و کشور ما را برای همیشه ترک کنند.”